3. feb, 2018

PH Vught jumping weekend te Vught, 21 januari 2018

Vandaag was de dag dat ik weer voor het eerst sinds mijn lange blessure periode van ruim 18 maanden een verspring wedstrijd ging doen. In juni 2016 verliep het verspringen dus niet vlekkeloos en later bleek dat ik een aantal ruggenwervels had gebroken. Het was voor mij dus een ontzettend spannende dag, want als dit goed gaat dan kunnen we doorpakken. En vooral mentaal zou dat een mooie prikkel zijn.

Om 16:15 uur was het de beurt aan mij. De zenuwen kon ik al sinds gisteren niet meer in bedwang houden. Bij de eerste sprong kon ik ook echt niet meer nadenken en twijfelde over alles. Zo wist ik bijvoorbeeld niet meer met welk been ik moest beginnen. Iets wat normaal gewoon routine is en zo waren er nog meer van die gekke dingen.  

Mijn eerste sprong...Wauw! Geldig en ik kwam heel de bak uit. Ik voelde me rug niet en de afstand was gewoon dik oké. Toen ik uit de bak kwam ben ik meteen me moeder in de armen gevlogen, zo blij waren we. Oma, papa, mijn trainer Dico en me beste vriend Twan waren mee voor de steun. Er viel van iedereen een hoop spanning af en er was alleen maar blijdschap.

Het ging zo goed dat ik zelfs mee mocht springen in de finale. De afstanden zijn voor deze periode gewoon goed, we trainen nu alleen nog maar op kracht en niet op snelheid. Na 6 wedstrijsprongen heeft mijn rug zich niet gemeld. Ik kan dus nu helemaal concluderen dat ik weer helemaal fit ben en er weer vol tegenaan kan!