22. aug, 2015

NK senioren Amsterdam, 30 juli tot en met 2 augustus

Het heeft even geduurd voordat ik mentaal bereid was om mijn verslag te doen over het NK senioren.  Ik heb eerst 3 goede weken rust gehad, waarin ik niks mocht doen. Dit was in het begin een beetje lastig het blijft toch kriebelen. Maar fysiek en mentaal was ik er zeker wel aan toe.

Hoe gaaf is het om als junior te mogen uitkomen op het NK voor senioren in toch wel het mooiste stadion van Nederland, namelijk het Olympisch Stadion. En dat je tevens ook nog eens uit mag gaan komen op al jouw diciplines.

Van te voren wisten we al dat het een fysiek&mentaal zwaar toernooi ging worden, ik kwam namelijk met zekerheid al op drie dagen achter elkaar in actie en met een goede sprong was de finale op zondag misschien ook wel in zicht.

Ik begon donderdagavond met de voorronde van de 100 meter. Het doel was een lekkere race neerzetten en als dat lukt dan moet het met de tijd ook goed zitten. Na een redelijke start, de start was niet slecht, maar zeker ook niet zo scherp als normaal, kon ik voor het eerst goed mijn ontspanning vinden en kon ik lekker doorlopen. De race voelde gewoon goed aan, maar de tijd viel voor mij wat tegen (12.77 seconden) en met deze tijd kwam ik net een tiende te kort voor de halve finale. Maar goed, doel was een lekkere race en dat was technisch gelukt.

Vrijdag stond in het teken van de 200 meter, hier is het doel gewoon de halve finale en een lekkere tijd.
Zo dat is lang geleden dat ik zo zenuwachtig was, ik werd voorgesteld als de favoriete van de serie en ik was nog niet zenuwachtig. Ik wou zo graag die halve finale en het was ook zeker haalbaar. Ik kon gewoon niet lekker zitten in het blok door de zenuwen. Tijdens de start was ik alleen maar bezig in mijn hoofd ''Niet vals starten, wacht maar iets langer'' Dit is natuurlijk hartstikke fout bij een start. Maar goed na deze bar slechte start heb ik me op de laatste 150 meter goed weten te herpakken en kwalificeerde ik me met gemak voor de halve finale (25.92 seconden). Met de tijd zeker niet tevreden, maar als je je start al mist is het gewoon achter de feiten aanlopen. Halve finale is een feit en morgen mag ik daar laten zien wat ik in huis heb.

De zaterdag. Dit werd een lange en zware dag. Met in de ochtend (10.30 uur) de kwalificatie voor het verspringen, met de kwalificatie eis op 5.80 meter en in de avond (19.30 uur) was het tijd om te vlammen tijdens de halve finale van de 200 meter.

Alles liep perfect bij het springen, ik was fit, totaal geen vermoeide benen of spierpijn. Met een constante sprong reeks plaatste ik me als zevende voor de finale op de zondag (5.58 meter). Maar of ik nou echt tevreden was...Nee is daar het antwoord op. Het feit dat ik de finale mag springen is wel echt een vreugde dansje waard. Maar waar ik niet tevreden mee was, waren de sprongen. Bij elke sprong zat ik zo ver voor de balk met afzetten dat elke sprong veel energie kostte. Maar goed morgen in de finale gaan we het gewoon laten zien.

Nu de focus weer op de 200 meter van vanavond. Er zat een enorme tijd tussen het verspringen en de 200 meter. In de tussen tijd wat losgelopen en wat oefeningen gedaan. Ik merkte gewoon dat de benen niet zo fris meer waren en helaas bleek dit ook mijn struikelblok tijdens de halve finale. De start was weer niet lekker en dat is vreemd, dat is normaal iets dat altijd goed gaat en verder kwam ik totaal niet lekker meer in de wedstrijd en liep ik de gehele 200 meter alleen maar in verkramping (26.02 seconden). De tijd was een enorme domper, voor het eerst dit seizoen boven de 26 seconden.

Maar ik mag nog steeds niet klagen, de doelen die ik had gesteld zijn allemaal behaald. Maar als je dan toch in de halve finale of finale staat hoop je gewoon dat die uitschieters eruit gaan komen. Je wil je zelf altijd verbeteren en daar was dit NK perfect voor. Maar we hebben nog een dag en dat kan een hele mooie gaan worden.

De zondag, ik stond al op met ontzettende spierpijn en last van mijn rug, maar na een goede warming-up en een losgemasseerde rug voelde het allemaal weer ''goed''.
Het inspringen ging lekker, het zonnetje scheen, klaar om te knallen.

Technisch was alles gewoon perfect, maar zette ik ontzettend ver voor de balk af en hierdoor spring je niet lekker en dit resulteerde in een 5.46 meter en een elfde plaats bij het versrpingen. Deze afstand was toch wel echt een domper.

Eigenlijk is dit allemaal goed te verklaren, vier dagen sporten en steeds 100% willen presteren is gewoon haast onmogelijk. Voor het NK heb ik een kleine 2 weken niet kunnen trainen vanwege een lichte blessure in mijn bovenbeen. Maar dat is geen excuus. Er zat gewoon niet meer in. Maar desondanks was het een mooi NK en een geweldig toernooi. We weten waar we nu meer op gaan trainen en dan hopen we op een ontzettend mooi volgend seizoen!